چند سالِ پيش با دو بازرگان رومى كه عازم مدينه بودند همراه شدم. خسته و تشنه و گرما زده به يك منزلىِ مدينه رسيديم؛ ميخواستيم كمى بمانيم و سيراب شويم و حركت كنيم.
اما…. “آبِ” چاه خشك شده بود.
بي شك ما و اسبانمان در كمتر از يك ساعت از پاى درمى آمديم.
در پس حرارت تند صحرا كاروانى ديده مي شد و بار كاروان، “آب” بود.
سواران همچون ابر رحمت فرود آمدند و بى آنكه منتطر كلامى باشند ما را سيراب كردند.
وقتى از آنها نام و نشان را جستجو كرديم فرمودند: ” ما غلامان فرزندِ رسولِ خدا، حسين بن على هستيم، كوتاه زمانى است كه چاه اين منزلگاه خشكيده است و به فرمان سرورمان حسين هر روز با مشك هايى پر از “آب” به اينجا مى آييم تا كاروانيان را به جرعه اي “آب” سيراب كنيم.”
حاضر بودم نيمى…نه اصلاً تمام مال التجاره ام را به رغبت براى تشكر به حسين بن على هديه كنم. اما من حتىٰ قادر به جبران خوبى هاى غلام خوش سيماى حسين نبودم.
فكرى از سرم عبور كرد، صد دينار در هميانى گذاشتم تا ضمن تشكر به آن جوان بگويم خوبى اش را از ياد نبرده ام.
منتظر حسين بن علي ماندم براى اذن گرفتن….